Modrzew syberyjski

Larix russica (ENDL.) SAB. et TRAUT. (L. sibirica LEDEB.) - modrzew syberyjski

Drzewo wysokości do 30—45 m i pierśnicy 80—100 (180) cm. Od modrzewia europejskiego różni się przede wszystkim większymi zwykle szyszkami długości 2,5—3,5 cm, niekiedy do 5 cm, o mniejszej liczbie łusek nasiennych (22—38), grubych, muszlowatych, filcowato rudo owłosionych na grzbietach (zwłaszcza młode); brzegi łusek zwykle zaokrąglone, zgrubiałe i zagięte do wewnątrz; największe łuski występują u nasady szyszki. Barwa szyszek wpada w odcień cynamonowy. Zbiór szyszek należy podejmować wcześniej niż u innych modrzewi (już w jesieni), gdyż nasiona stosunkowo łatwo wypadają z szyszek.

Nasiona odwrotniejajowate, długości 2-5 mm, ze skrzydełkami (dł. 9—14 mm) żółtawymi, z ciemnymi plamkami. Zdolność kiełkowania nasion wynosi 60—80%. Poszczególne drzewa zaczynają obradzać w wieku 15 lat; w drzewostanach w wieku 30—50 lat. Lata nasienne powtarzają się co 2 lub 3 lata. Igły zwykle dłuższe (do 4 cm), jasnozielone, z niebieskawym nalotem, zwłaszcza w początku lata. Pąki pędów skróconych otoczone wiankiem włosków. Długopędy żółte, nagie. W barwie kwiatów można stwierdzić podobną zmienność jak u modrzewia europejskiego.

Drewno ma zróżnicowane na biel i twardziel. Biel wąski, biały z brunatnawym odcieniem; twardziel czerwonawobrunatna. Słoje roczne dobrze widoczne na wszystkich przekrojach. Drewno wczesne jasnobrązowe, wyraźnie odgranicza się od drewna późnego, mającego ciemniejsze zabarwienie. Promienie drzewne niewidoczne gołym okiem. Przewody żywiczne występują rzadko. Są małe i trudne do zauważenia. Drewno odznacza się wysokimi właściwościami mechanicznymi; jest trwałe, ciężkie i trudne do obróbki mechanicznej.